دنیای این روزهای من ...

شاخه برای من دست تکان میداد من، برای تو که پَر گرفته بودی . . . . . . ...

آري آغاز دوست داشتن است،گرچه پايان راه ناپيداست،من به پايان دگر نينديشم كه همين دوست داشتن زيباست... نميدانم وقتي فروغ اين جمله را مينوشت چه حالي داشت؟ آغاز دوست داشتن ! دوست داشتني كه نبايد پايان داشته باشد...اما گاهي خودت اين پايان را ميفهمي و طعم لزج آن آزارت ميدهد... شلم شوربايي كه هميشه حالت را بد ميكند،قصه ي تكراري ساييدن روحت و غرق شدن تو در ورطه ي خاموشي عميق ترين جايي كه هيچگاه به انتهايش نمي رسي... روزهايي كه فقط يكي پس از ديگري برايت تكرار ميشوند و تكرار بي آنكه زندگي كرده باشيشان اينجا براي زني مينويسم كه نبود.. آنچه كه مي خواست نداشت آنچه كه د...